انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 Young's psychological study of characters in fiction: A case study of You're no stranger here مطالعۀ روانشناختی یانگی به شخصیّت‌های داستان: مورد پژوهی شما که غریبه نیستید 7 30 247851 FA صدیقه شرکت مقدم گروه زبان و ادبیات فرانسه-دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی دانشگاه علامه طباطبائی 0000-0002-1356-3879 Journal Article 2025 11 08 Jeffrey Young's early maladaptive schemas can be used as a tool for analyzing literary texts in the field of psychology. In the literary world, novels play an important role in presenting an accurate picture of characters. Moradi Kermani, as one of the prominent Iranian writers, has created numerous works and directly and indirectly depicts themes such as loneliness, rejection, emotional deprivation, obedience, humiliation, and the search for identity that are related to early maladaptive schemas in his novel, You’re no stranger here. The aim of this study is to present the early maladaptive schemas in the character of Husho - the narrator of the story - and what his coping response to these schemas is. For this purpose, a descriptive-analytical approach will be adopted in data analysis, and in particular, Young's theories in the field of psychology will be used. This research shows that the schemas of rejection, deep emotional deprivation, affect the psychological development of Husho, the main character of the story. Despite this, he begins the process of reconciliation and rediscovers his original identity. امروزه می‌توان از طرحواره‌های ناسازگار اولیه جفری یانگ به‌عنوان یک ابزار به‌منظور تجزیه‌ وتحلیل متون ادبی در حوزۀ روانشناسی استفاده کرد. در میان متون ادبی، رمان‌ها در ارائۀ تصویرِ دقیق شخصیّت‌های داستان نقش مهمی دارند. مرادی کرمانی به‌عنوان یکی از نویسندگان برجستۀ ایرانی آثار متعدّدی را خلق کرده و به‌طور مستقیم و غیرمستقیم مضامینی مانند تنهایی، ترس، طردشدگی، محرومیّت عاطفی، اطاعت، حقارت، جستجوی هویّت که در ارتباط با طرحواره‌های ناسازگار اولیه هستند را در رمان خود، شما که غریبه نیستید، به تصویر می‌کشد. هدف این پژوهش نشان دادن طرحواره‌های ناسازگار اولیه قالب در شخصیّت هوشو-راوی داستان-است و اینکه پاسخ مقابله‌ای وی به این طرحواره‌ها چیست، می‌باشد. بدین منظور در تحلیل داده‌ها از روش توصیفی تحلیلی بهره گرفته خواهد شد و به‌طور خاص از نظریۀ یانگ در حوزه روانشناسی استفاده می‌شود. این پژوهش نشان می‌دهد که طرحواره‌های طردشدگی، محرومیّت عاطفی عمیقأ بر رشد روانی هوشو- شخصیّت اصلی داستان-تأثیر می‌گذارد. با وجود این موانع، وی فرایند آشتی با خود را آغاز می‌کند و هویّت اصیل خود را باز می‌یابد.

https://www.ialcsa.ir/article_247851_60497af30ce34576cb8847251dd150d4.pdf

انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 From Facial Expression to Gaze Semiotic Analysis of Parthian Period Statues از چهره‌پردازی تا نگاه تحلیل نشانه-معناشناختی مجسمه‌های دوران اشکانی 31 58 247852 FA سهراب احمدی گروه نشانه شناسی و علوم زبانی دانشگاه پاریس سیته فرانسه مرضیه اطهاری نیک عزم گروه آموزشی زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده ادبیات وعلوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-3735-3710 Journal Article 2025 11 16 The art of the Parthian period is important for several reasons: it is directly linked to the art of the Achaemenid period, and then to Seleucid and Greek art, and is worthy of attention in studies of the history of art. Parthian art had diverse modes of expression, and was preserved on substrates such as stones, coins, pottery, etc., and in addition to the mode of expression, it is also noteworthy in terms of diversity and presentation, and it reflects a profound worldview in form and content. In Parthian art, especially the volumes carved on the bed of mountains, the human figures, statues and statues of this historical period, two factors of facial expression and the way of looking at people are noteworthy and indicate the depth of this art. The meaning of the face goes beyond the appearance and becomes a transcendent, other-seeking, human and even social meaning, and the function and meaning of the gaze also fluctuates and flows from a transcendent expression that is the way of looking at "I" to "He" to the personal way of "I"/"You". To analyze the meaning produced by the face and gaze in Parthian sculptures, we need a method that examines and deals with meaning in a coherent and systematic way. Based on Parthian sculptures and with the help of the semiotics of the Paris School, we will try to analyze the face and gaze in Parthian sculptures and systematically examine and study these two semantic components. هنرِ دوران اشکانی به دلایل مختلفی دارای اهمیّت است: این هنر در پیوند مستقیم با هنر دوران هخامنشی و سپس هنر سلوکی و یونانی قرار داشته و در مطالعات تاریخ هنر درخور توجه می‌باشد. هنر اشکانی شیوه‌های بیان و بروز متنوعی داشته و بر بسترهایی نظیر سنگ‌ها‌، سکه‌ها، سفال‌ها و غیره به یادگار مانده و به جز شیوۀ بیان، از نظر تنوع و بستر ارائه نیز درخور توجه بوده و مبین نوعی جهان‌بینی ژرف در فرم و محتواست. در برخورد با هنر اشکانی، به ویژه حجم‌های کنده‌کاری شده بر بستر کوه‌ها، احجام، مجسمه‌ها و تندیس‌های انسانی این دوران تاریخی، دو عامل چهره‌پردازی و شیوۀ نگاه انسانی توجه برانگیز بوده و نشان از ژرفای این هنر دارند. در این مجسمه‌ها، معنای چهره از صورت ظاهری فراتر رفته و به معنایی متعالی، دیگری‌خواهانه، انسانی و حتی اجتماعی مبدل شده و کارکرد و معنای نگاه نیز از بیانی متعالی که شیوۀ نگاه «من» به «اوست» تا شیوۀ شخصی «من»/ «تو» در نوسان و جریان است. برای تحلیل معنای تولید شده از چهره و نگاه در مجسمه‌های اشکانی نیازمند روشی هستیم که معنا را به صورتی منسجم و نظام‌مند بررسی نموده و مصروف آن باشد. نشانه-معناشناسی مکتب پاریس با تلاش‌های اَلژیداس ژولین گِرِمَس این مهم را برعهده داشته و مطالعۀ معنا را اهم کار خود می‌داند. با تکیه بر مجسمه‌های اشکانی و با یاری گرفتن از این روش، ما تلاش خواهیم نمود به تحلیل چهره و نگاه در مجسمه‌های اشکانی بپردازیم و این دو مؤلفۀ معنایی را به صورتی نظام‌مند بررسی و مطالعه نمائیم

https://www.ialcsa.ir/article_247852_f5f7d8fbb9ffec93b8a83f72832c1f94.pdf

انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 An Analysis of Parody Modes in Iranian Painting Based on Genette's Theories واکاوی شیوه های پارودی در نقاشی ایرانی بر مبنای آرای ژنت 59 72 247853 FA منیژه کنگرانی فراهانی پژوهشگر ازاد 0009-0001-4595-7063 Journal Article 2026 01 06 Parody constitutes one of the most enduring methods of textual production and reproduction. Since Aristotle first characterized it as a literary genre, diverse meanings and definitions have been ascribed to this concept. Expanding upon the discourse of intertextuality, Gérard Genette introduced the concept of hypertextuality to investigate the derivational relationships between texts and their typology. In Genette's taxonomy, hypertextuality encompasses six primary categories: pastiche, charge, forgery, parody, travesty, and transposition. Among these, parody is formed through the derivation of a hypertext (posterior text) from a hypotext (anterior text)—a relationship which, in its strictest sense, is predicated on playfulness rather than satire. This study aims to examine the visual system with a specific focus on Iranian painting, while elucidating parody and its associated concepts originated within the verbal semiotic system. Consequently, utilizing a descriptive-analytical and applied methodology grounded in Genette’s conceptualization, selected instances of parody in the works of contemporary Iranian painters are analyzed. The findings suggest that by comprehending various modes of derivation and adaptation, and by explicating intertextual relationships, one can attain a profound understanding of literary and artistic texts and analyze their pluralistic semantic layers. پارودی یکی از قدیمی‌ترین شیوه‌های تولید و تکثیر متنی است. از زمانی که نخستین بار ارسطو از آن به عنوان یک گونه ادبی یاد کرد تا به امروز معانی و تعاریف متفاوتی از آن استنباط شده است. ژرار ژنت در ادامه و تکمیل مباحث بینامتنیت با طرح بیش‌متنیت، به بررسی روابط برگرفتگی بین متون و گونه‌شناسی این روابط می پردازد. در صورت‌بندی ژنت بیش‌متنیت شش گونه اصلی دارد که عبارتند از پاستیش، شارژ، فورژری، پارودی، تراپوشی و جایگشت. از آن میان پارودی بر اساس برگرفتگی متن پسین از پیش متن شکل گرفته است. رابطه‌ای که در معنای خاص ان مبتنی بر تفنن باشد نه طنز. این نوشتار برآن است ضمن معرفی پارودی و مفاهیم این گونه که ریشه در نظام نشانه‌ای کلامی دارد، به مطالعه نظام تصویری با تمرکز بر نقاشی ایرانی بپردازد. از این رو با روش توصیفی و تحلیلی و کاربردی با توجه به مفهوم پارودی نزد ژنت، چند نمونه از پارودی در آثار نقاشان معاصر ایرانی بررسی و تحلیل خواهد شد با درک انواع برگرفتگی و اقتباس‌ها و تبیین روابط میان متون می‌توان به شناختی عمیق از متون ادبی و هنری دست یافت و لایه های متکثر معنایی آن را واکاوی کرد.

https://www.ialcsa.ir/article_247853_ca0aa580c6a0d73def3646e50cb6cf4f.pdf

انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 Nostalgia as Symbolic Narrative Capital: Heritage Luxury Myth-making in The Grand Budapest Hotel and Death in Venice نوستالژی به‌مثابۀ سرمایۀ نمادینِ روایی: اسطوره‌پردازیِ لوکس میراثی در فیلم‌های «هتل بزرگ بوداپست» و «مرگ در ونیز» 73 102 247854 FA میثم یزدی گروه نمایش وسینما، دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی 0000-0002-6222-3432 Journal Article 2026 03 19 Abstract This study introduces an integrated theoretical framework termed Nostalgia as Symbolic Narrative Capital (NSNC) to analyze how nostalgic affect operates as a structured form of symbolic capital within cinematic narrative. Drawing on Kapferer and Bastien’s luxury brand strategy theory (2012), Bourdieu’s capital formations (1986), and Boym’s reflective–restorative nostalgia typology (2001), it argues that the sustainability of nostalgic capital depends not on the intensity of emotional investment, but on the structural mode through which nostalgia is articulated. A qualitative comparative analysis of The Grand Budapest Hotel (Wes Anderson, 2014) and Death in Venice (Luchino Visconti, 1971)—films that share the European grand hotel as institutional setting—proceeds across five dimensions: narrative structure, mise-en-scène, character construction, temporal markers, and narrative resolution. Findings demonstrate that reflective nostalgia generates resilient symbolic capital capable of conversion, accumulation, and transmission (capital sublimation), whereas restorative nostalgia produces fragile capital that undergoes extinction when its sustaining illusion collapses. By adding a processual dimension to Boym’s typology, extending Kapferer’s framework to cinematic analysis, and applying Bourdieu’s capital theory to fictional symbolic economies, the study contributes to nostalgia studies, luxury theory, and cultural sociology. Implications for heritage cinema and heritage luxury branding are also discussed. Keywords: nostalgia, symbolic capital, heritage cinema, luxury branding, narrative analysis چکیده پژوهش حاضر چارچوب نظری یکپارچه‌ای با عنوان «نوستالژی به‌مثابۀ سرمایۀ نمادینِ روایی» (NSNC) معرفی می‌کند تا سازوکار عملکرد عاطفۀ نوستالژیک را به‌عنوان گونه‌ای ساختارمند از سرمایۀ نمادین در روایت سینمایی تحلیل کند. با اتکا به نظریۀ راهبرد برند لوکس کاپفرر و باستین (۲۰۱۲)، نظریۀ صورت‌بندی‌های سرمایه بوردیو (۱۹۸۶) و گونه‌شناسی نوستالژی تأملی–ترمیمی بویم (۲۰۰۱)، استدلال می‌شود که پایداری سرمایۀ نوستالژیک نه به شدت سرمایه‌گذاری عاطفی، بلکه به وجه ساختاری صورت‌بندی نوستالژی وابسته است. تحلیل تطبیقی کیفی دو فیلم «هتل بزرگ بوداپست» (وس اندرسون، ۲۰۱۴) و «مرگ در ونیز» (لوکینو ویسکونتی، ۱۹۷۱) — با بستر مشترک هتل بزرگ اروپایی — در پنج بُعد انجام می‌شود: ساختار روایی، میزانسن، ساخت شخصیت، نشانگرهای زمانی و فرجام روایت. یافته‌ها نشان می‌دهد نوستالژی تأملی سرمایۀ نمادین تاب‌آوری تولید می‌کند که قابلیت تبدیل، انباشت و انتقال دارد (تصعید سرمایه)؛ درحالی‌که نوستالژی ترمیمی سرمایۀ شکننده‌ای پدید می‌آورد که با فروپاشی توهم نگه‌دارنده‌اش دچار انقراض می‌شود. این پژوهش با افزودن بُعد فرایندی به گونه‌شناسی بویم، بسط چارچوب کاپفرر به تحلیل سینمایی، و کاربست نظریۀ سرمایۀ بوردیو در اقتصادهای نمادین داستانی، به مطالعات نوستالژی، نظریۀ لوکس و جامعه‌شناسی فرهنگی مشارکت دارد. دلالت‌های یافته‌ها برای سینمای میراثی و برندسازی لوکس میراثی نیز مورد بحث قرار می‌گیرد. واژه‌های کلیدی: نوستالژی، سرمایۀ نمادین، سینمای میراثی، برندسازی لوکس، تحلیل روایی

https://www.ialcsa.ir/article_247854_13f0de24fa41faf26260ca52d418883e.pdf

انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 Common Core and Cultural Diversity in the Shamaran Legend: A Comparative Approach to Kurdish, Turkish, and Indian Narratives هستۀ مشترک و تنوع فرهنگی در افسانۀ شاماران؛ رویکردی تطبیقی به روایت‌های کردی، ترکی و هندی 103 127 242653 FA نادیا رحیمی دکتری دانشگاه ایلام 0009-0001-4032-2640 علی رضا شوهانی دانشیارگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام 0000-0001-7815-8893 صادق ملک حسینی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام 0009-0000-5416-6020 Journal Article 2025 11 29 Oral legends constitute rich sources for understanding the worldview, value systems, and symbolic structures of diverse societies. Among these legends, “Shamārān”—as the archetypal embodiment of the “human-serpent” motif—occupies a distinctive place in Kurdish, Turkic, and Indian cultures. The central question of this study is how this mythical being reflects a shared core of human dualities (knowledge/betrayal, reason/instinct, nature/civilization), and to what extent cultural differences have influenced its social and psychological functions. Employing a descriptive-analytical approach and library-based research, this paper comparatively examines the narratives of Shamārān and demonstrates that, despite superficial variations in narrative details—such as Shamārān’s gender, the nature of her relationship with the human hero, or whether the ending is tragic or redemptive—the core elements of the story (the fusion of human and serpent, subterranean existence, emotional bond, betrayal, and access to hidden knowledge) remain consistent across all versions. The findings are interpreted through Mircea Eliade’s semiotic framework—where the serpent symbolizes the dualities of life/death and healing/poison—and Carl Jung’s archetypal psychology, which regards hybrid human-animal figures as bridges between instinct and reason. The results indicate that Shamārān functions not only as a symbol of power, wisdom, and protection but also as a reflection of fundamental human dualities (reason/instinct, beauty/terror, friendship/betrayal), resonating closely with Indian mythological traditions. By emphasizing the “human-serpent” as a universal archetype, this research fills gaps in previous scholarship and opens a space for intercultural dialogue, wherein myth transforms from a didactic tool promoting ethical values (e.g., loyalty to nature) into a contemporary symbol of resistance. افسانه‌های شفاهی منابعی غنی برای درک جهان‌بینی، نظام ارزشی و نمادشناسی جوامع مختلف هستند. در میان این افسانه‌ها، شاماران به عنوان تجسم الگوی نمادین «انسان-مار»، جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ‌های کُردی، ترکی و هندی دارد و پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که این موجود چگونه هستۀ مشترکی از دوگانگی‌های انسانی (دانش/خیانت، عقل/غریزه، طبیعت/تمدن) را بازتاب می‌دهد و تفاوت‌های فرهنگی تا چه حد بر کارکردهای اجتماعی و روان‌شناختی آن تأثیر گذاشته است؟ این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانه‌ای، روایت‌های شاماران را تطبیقی بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که علی‌رغم تفاوت‌های ظاهری در جزئیات روایی—مانند جنسیت شاماران، نوع رابطه با قهرمان انسانی و پایان‌بندی تراژیک یا رستگارانه—هسته اصلی داستان (ترکیب انسان و مار، زندگی زیرزمینی، پیوند عاطفی، خیانت و دسترسی به دانش پنهان) در تمامی نسخه‌ها حفظ شده است. یافته‌ها با بهره‌گیری از چارچوب‌های نمادشناسی میرچا الیاده که مار را نماد دوپهلو زندگی/مرگ و شفا/زهر می‌داند و روان‌شناسی کهن‌الگوهای کارل یونگ که موجودات نیمه‌جانور را پل غریزه و عقل توصیف می‌کند—تحلیل می‌شوند. نتایج حاکی از آن است که شاماران نه تنها نماد قدرت، دانایی و محافظت، بلکه بازتاب دوگانگی انسانی (عقل و غریزه، زیبایی و وحشت، دوستی و خیانت) است و با نگاها در اساطیر هندی هم‌خوانی دارد. این پژوهش، با تأکید بر مفهوم «انسان-مار» به عنوان الگویی جهانی، خلأهای پژوهشی پیشین را پر کرده و فضایی برای گفت‌وگوی بین‌فرهنگی فراهم می‌آورد؛ جایی که افسانه از ابزار آموزشی اخلاقی (وفاداری به طبیعت) به نمادی از مقاومت معاصر تبدیل می‌شود.

https://www.ialcsa.ir/article_242653_932431186d1bcdb4e0ed5ba98a026e2d.pdf

انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی ایران هنر و ادبیات تطبیقی 2981-1147 3 1 2025 05 22 Value Creation of Persian Poetry in Relation to the Urban Spatial Identity of Iran ارزش ‏‏آفرینی شعر فارسی در راستای هویت مکانی شهرهای ایران 129 151 247855 FA الهام صانعی مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج 0009-0006-4996-2237 بهنام زنگی هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس 0000-0001-6256-8716 مریم زادنهال مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج 0009-0006-5855-4083 Journal Article 2026 05 22 Abstract The present study aims to explain the role of Persian poetry in value creation and place identity formation in Iranian cities. The main research problem is how Persian poetry can contribute to the formation of place identity in Iranian cities beyond the descriptive representation of the city, through imagery, narrativity, intertextuality, cultural memory, and symbolic encoding. This study adopts a qualitative approach and an analytical–intertextual method, focusing on selected examples of classical Persian poetry in which the city, place, and their related cultural elements have a meaningful presence. Within this framework, Persian poetry is analyzed not merely as a reflection of spatial reality, but as a cultural and identity-forming text that can establish place in collective memory and transform it into a field for the production of meaning. The findings indicate that Persian poetry, by highlighting the historical, emotional, mythical, religious, and cultural components of the city, contributes to the process of place-based value creation and plays an effective role in reproducing the identity of Iranian cities. The results also show that the relationship between poetry and the city in the Persian literary tradition is based less on the geographical description of place than on lived experience, collective memory, and cultural meaning-making. From this perspective, Persian poetry can be regarded as a valid source for understanding the literary, cultural, and identity-related dimensions of place in Iranian cities چکیده پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش شعر فارسی در ارزش‌آفرینی و هویت‌بخشی مکانی به شهرهای ایران انجام شد. مسئله اصلی پژوهش آن بود که شعر فارسی چگونه می‌تواند، فراتر از بازنمایی توصیفی شهر، از طریق تصویرپردازی، روایت‌مندی، بینامتنیت، حافظه فرهنگی و رمزگذاری نمادین، در شکل‌گیری هویت مکانی شهرهای ایران نقش‌آفرین باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش تحلیلی ـ بینامتنی سامان یافت و بر بررسی نمونه‌هایی از شعر کلاسیک فارسی متمرکز شد؛ نمونه‌هایی که در آن‌ها شهر، مکان و عناصر فرهنگیِ مرتبط با آن حضوری معنادار دارند. در این چارچوب، شعر فارسی نه صرفاً به‌مثابه بازتابی از واقعیت مکانی، بلکه به‌عنوان متنی فرهنگی و هویت‌ساز تحلیل شد که می‌تواند مکان را در حافظه جمعی تثبیت و آن را به عرصه‌ای برای تولید معنا تبدیل کند. یافته‌های پژوهش نشان داد که شعر فارسی از رهگذر برجسته‌سازی مؤلفه‌های تاریخی، عاطفی، اسطوره‌ای، دینی و فرهنگیِ شهر، به فرایند ارزش‌آفرینی مکانی یاری رسانده و در بازتولید هویت شهرهای ایران سهمی مؤثر داشته است. همچنین نتایج بیانگر آن است که پیوند شعر و شهر در سنت ادبی فارسی بیش از آنکه بر توصیف جغرافیایی مکان استوار باشد، بر تجربه زیسته، خاطره جمعی و معناپردازی فرهنگی مبتنی است. از این منظر، شعر فارسی می‌تواند به‌عنوان منبعی معتبر برای فهم ابعاد ادبی، فرهنگی و هویتیِ مکان در شهرهای ایران مورد توجه قرار گیرد.

https://www.ialcsa.ir/article_247855_29eae81bee3891d060c6ec169eec77a7.pdf